Aan de rand van de Lange Duinen vlakbij Soestduinen ligt aan De Beaufortlaan de voormalige militaire opslagplaats Jessurunkamp. De oorsprong van het terrein dateert uit 1939.

Dit kamp werd tijdens de tweede wereldoorlog opgezet door de Duitsers, samen met 2 andere kampen. Dit was kamp 3. Na de oorlog nam defensie het kamp in gebruik en het heeft  tot 1 april 2008 dienst gedaan voor de opslag van ondersteunend militair materieel dat bij uitzendingen nodig was zoals tenten, containers, verplaatsbare vliegtuigshelters en grote tenten als afdak voor geparkeerde vliegtuigen.  Tot 1996 heette het DATIM - Depot Algemeen en Technisch Intendance Materieel-  dat daarna werd omgedoopt tot SOMP - Sectie Opslag Mobilisatie- en Projectvoorraden.
Op het terrein stonden de oude gebouwen die destijds door de Duitsers zijn gebouwd. Deze gebouwen hadden het uiterlijk van een boerderij hetgeen bedoeld was als camouflage. Tevens stond er op het terrein nog één van de weinig overgebleven torens waarin de Duitsers vroeger hun parachutes lieten drogen (Fallschirmtröckenrei). Na de oorlog zijn er diverse opslagloodsen bijgebouwd. Het terrein kreeg in de WOII de naam Waldlager III.
Na de oorlog kreeg de locatie de naam Jessurunkamp, ter nagedachtenis aan Reinier Emil Jessurun, een piloot in het KNIL die in 1949 tijdens een missie om het leven kwam.
In de mond van defensie ook wel het SOMP-KLu
Op het terrein stonden  22 grote magazijngebouwen. De laatste jaren gebruikte Defensie deze voornamelijk voor opslag van militair materieel ten behoeve van buitenlandse missies. De opslag is in 2007 verhuisd naar de Harskamp.
Na enig speuren op internet kwam ik al gauw verhalen tegen van oud militairen die daar nogal vreemde “ dingen “ hebben ervaren . Het zou gaan om een Duitse officier die daar in de oorlog was onthoofd en sindsdien rondspookte op dit kamp .
Zoals veel militairen en zo nuchter als ze zijn geloofde daar niet zo in , en wuifde het verhaal natuurlijk weg.
Maar zodra er wachtgelopen moest worden begon “ Helmut “ zoals hij genoemd zich tussen de wachtlopers te begeven .De Amerikanen noemden hem “ Obi of O.B “ . Het  wachtgebouw was een stenen gebouw met een houten vloer en lag in een aardedonker gedeelte  van de bossen rond de basis . Verhalen die gaan van een krakende vloer en dan niet als werkend hout maar als duidelijke voetstappen , en brandende ogen in je rug. Maar ook als een spontaan doorgetrokken wc toen een militair aan het urineren was . Vreemde schimmen in het raam en een sergeant die een duw kreeg en tegen een boom aanviel , en dat terwijl er niemand in de buurt aanwezig kon zijn . De sergeant is overigens nooit meer op het kamp geweest .
Wachtlopers gingen ook buiten het wachtgebouw wachtlopen omdat ze het binnen niet meer trokken . En als de wachters van het terrein het toegangshek gesloten hadden en later terugkwamen stond het hek weer wagenwijd open , dat terwijl er niemand meer op het terrein aanwezig was .
En dat alle ramen van het gebouw ineens openstonden , en bewakingshonden welke ineens dol werden omdat er “ iets “ was.  Toen wij er waren voelde het inderdaad wat “ unheimisch “ aan .
Vooral toen we de kelders van deze gebouwen bezochten en dan het kleine beetje zonlicht door de raampjes zagen komen en daaronder een eenzame stoel zagen staan bekroop mij het gevoel dat er in het verleden wel het een en ander afgespeeld had . Maar zo’n gevoel krijg je al gauw als je op een verlaten en verboden terrein aanwezig bent . Maar ik moet eerlijk bekennen dat ik dat hier meer heb gehad dan anders .
Dit onheilspellende is ook eens onder de aandacht gebracht door een militair in het radio programma “ Het zwarte gat “ van Veronica

Maar tevens vonden we het jammer dat we te laat waren . 90 % van het terrein was al gesloopt en er stonden nog enkele resten  van wat een opslagloods moest wezen . Maar Haus 25 was nog niet gesloopt , wel volledig leeggehaald op het afval van het systeemplafond na en 2 grote kluizen.
We hebben ook nog het restant van de Fallschirmtrökenrei gezien en deze is voor de laatste keer beklommen . Ik vind eigenlijk dat dit geen Urban Exploration is geweest , maar toch wil ik hem hieronder plaatsen .